Ciasto z truskawkami

Składniki:

🔸 4 jajka
🔸 1 szklanka cukru
🔸 1 cukier waniliowy
🔸 3 łyżeczki proszku do pieczenia
🔸 2,5 szklanki mąki
🔸 1/2 szklanki roztopionego masła
🔸 2/3 szklanki mleka
🔸 300g truskawek

 

PIERNIK

 2 SZKLANKI MĄKI PSZENNEJ

1 SZKLANKA CUKRU

1 SZKLANKA OLEJU

1 SZKLANKA MLEKA

1 JAJKO

2 ŁYŻKI DOWOLNEGO DŻEMU

2 ŁYŻKI CIEMNEGO KAKAO

1 ŁYŻECZKA PRZYPRAW DO PIERNIKA (korzenne)

1 ŁYŻECZKA SODY

SZCZYPTA SOLI

Formę wyłożyć papierem do pieczenia lub wysmarować tłuszczem.

Wszystkie składniki wrzucić do miski i zmiksować na gładką masę. Ciasto wylać do foremki i piec w nagrzanym piekarniku 180 C  ok. 40-50 minut

przyprawa do piernika zrobiona samemu

 

Składniki:

• 50 g kory cynamonu
• 20 g suszonego imbiru
• 15 g goździków, całych
• 15 g wyłuskanych ziaren kardamonu
• 10 g gałki muszkatołowej
• 10 g ziela angielskiego
• 10 g czarnego pieprzu*
• 5 g gwiazdek anyżu (mielimy całe gwiazdki), opcjonalnie

Wszystkie składniki zmielić w maszynce do mielenia kawy, zetrzeć na specjalnej drobnej tarce lub utłuc w moździerzu. Wymieszać.

Przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, chronić przed słońcem. Przyprawa jest bardzo aromatyczna i dość pieprzna.

Na 1 kg mąki przeciętnie należy dawać około 3 – 4 łyżek przyprawy, w zależności od upodobań

Przyprawy korzenne posiadają działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze oraz działanie antyoksydacyjne. Ponadto poprawiają one cechy organoleptyczne potraw, nadają odpowiedni smak, zapach i wygląd.

Anyż

   Nasiona anyżu posiadają słodki smak i silny aromat. Przyprawa jest polecana jako dodatek do ciast, ciastek i kemów. Francuscy cukiernicy dodają do kremów i biszkoptów nasiona anyżu utarte z kostką cukru. Nie należy mylić anyżu z gwiazdkowym anyżkiem. Są to suszone, brunatne goździki w kształcie gwiazdki. Posiadają lekko cierpki, gorzki smak. Znalazł zastosowanie w kuchni chińskiej jako dodatek do duszonych potraw. Anyż jest przyprawą pomocną w leczeniu schorzeń układu pokarmowego i oddechowego ze względu na właściwości antybakteryjne i działanie wykrztuśne. Anyż jest środkiem zwalczającym problemy z układem pokarmowym. Przyprawa pobudza apetyt i reguluje procesy trawienne poprzez zwiększenie wydzielania soków żołądkowych. Poza tym łagodzi ona dolegliwości związane z kolkami, niestrawnością, nudnościami i wzdęciami. Anyż skutecznie zwalcza zaparcia.



Cynamon

   Cynamon jest przyprawą pochodzącą z Cejlonu i pozyskiwaną z wysuszonej kory cynamonowców. Cynamon usuwa nieprzyjemny zapach z rybnych potraw i sosów oraz podkreśla smak wieprzowiny. Warto dodać przyprawę do grzanego wina, marynat ze śliwek i gruszek, kompotów, ciast i ciasteczek. Cynamon posiada właściwości bakteriobójcze i przeciwzapalne oraz ogranicza wzrost i rozmnażanie drożdżaków. Przyprawa pomaga w zwalczaniu mdłości. Jej lecznicze właściwości są od wieków wykorzystywane w Azji. Cynamon jest polecany jako lekarstwo poprawiające krążenie i likwidujące problemy trawienne, bóle mięśni, czy bóle menstruacyjne. Cynamon można dodać do ciast, herbaty, kawy i napojów mlecznych. Przyprawa przyspiesza przemianę materii, reguluje pracę nerek i wspomaga procesy trawienne, oczyszcza organizm i pomaga w utrzymaniu prawidłowej masy ciała.

Gałka muszkatołowa

   Gałka muszkatołowa posiada nieprzyjemny zapach i ostry smak. Niezmielone gałki mogą być przechowywane nawet przez kilka lat, a i tak nie stracą swoich właściwości. Utarta gałka muszkatołowa może być dodana do niektórych potraw mięsnych, ciast, słodkiego pieczywa i deserów. Gałka muszkatołowa redukuje problemy trawienne i poprawia apetyt. Poza tym zmniejsza wzdęcia oraz pomaga przy biegunce, wymiotach i nudnościach.

Goździki

Goździki charakteryzują się intensywnym, korzennym aromatem oraz służą jako dodatek do marynat. Podkreślają one smak dziczyzny i wieprzowiny. Poza tym można dodawać je do owoców, pierników, szarlotek oraz innych deserów. Goździki pobudzają trawienie, a także zapobiegają zakażeniom przewodu pokarmowego i posiadają działanie przeciwbiegunkowe. Przyprawa dodana do tłustych mięs chroni tłuszcz przed utlenianiem i wydłuża ich trwałość. Goździki posiadają działanie antybakteryjne.



Imbir

   Imbir jest przyprawą pochodząca z południowych Chin charakteryzującą się silnym, ostrym i piekącym smakiem. Imbir jest sprzedawany w postaci świeżych i suszonych korzeni oraz w proszku. Imbir wymieszany z solą i pieprzem podkreśla smak steków i kotletów schabowych. Imbir wykazuje działanie:

- przeciwzapalne
- przeciwmigrenowe
- przeciwrakowe
- przeciwbólowe
- napotne i wykrztuśne

   Poza tym, przyprawa pomaga obniżyć poziom cholesterolu we krwi. Imbir jest polecany jako środek profilaktyczny w chorobie lokomocyjnej oraz w przypadku porannych mdłości u kobiet ciężarnych. Przyprawa wykazuje działanie żółciopędne oraz pobudza motorykę przewodu pokarmowego. Składniki zawarte w imbirze hamują rozwój bakterii, wirusów, grzybów i pasożytów.

Kardamon

   Kardamon jest przyprawą o cytrynowo - imbirowym zapachu i ostrym smaku. Znalazł on zastosowanie głównie w kuchni indyjskiej i arabskiej, a także jako dodatek do kruchych ciastek, słodkich sosów, wędlin i likierów. Kardamon dodawany jest do tureckiej kawy. Kardamon wyostrza apetyt oraz wspomaga trawienie białka i reguluje pracę układu trawiennego. Przyprawa charakteryzuje się właściwościami antyseptycznymi.

Kmin rzymski

   Kmin rzymski jest bardzo rozpowszechnioną na bliskim i dalekim wschodzie. Charakteryzuje się on mocnym i aromatycznym zapachem oraz ostrym smakiem. Przyprawa znalazła szerokie zastosowanie w kuchni indyjskiej, arabskiej i meksykańskiej. Podkreśla smak i zapach baraniny, drobiu, potraw z fasoli i pieczeni rzymskiej. Kmin rzymski występuje również pod nazwą kumin. Przyprawa ma działanie moczopędne i wiatropędne. Działa ona przeciwskurczowo oraz poprawia pracę żołądka. Kumin pomaga osobom cierpiącym na niestrawność i biegunkę. Kmin rzymski łagodzi wzdęcia i kolki oraz przyspiesza laktację i łagodzi nudności u kobiet ciężarnych.



Kolendra

   Kolendra posiada przyjemny, słodko - kwaśny smak. Warto natrzeć wieprzowinę przed pieczeniem lub smażeniem zmielonymi nasionami kolendry, aby podkreślić jej smak. Nasiona kolendry są też dobrym dodatkiem do zupy fasolowej bądź drobiowego farszu. Przyprawa jest w niewielkich ilościach dodawana do kruchych ciastek i deserów. Kolendra doskonale wpływa na układ trawienny. Łagodzi ona skurcze mięśni przewodu pokarmowego oraz przywraca właściwą perystaltykę jelit. Przyprawa wykazuje działanie wiatropędne i moczopędne. Kolendra przyspiesza procesy trawienne stymulując wytwarzanie soku żołądkowego. Pomaga ona w problemach z wypróżnianiem, ponieważ posiada lekkie działanie przeczyszczające. Poza tym, kolendra pobudza łaknienie. Dzięki zawartości olejków eterycznych kolendra działa przeciwzapalnie, antybakteryjnie i przeciwwirusowo. Kwasy tłuszczowe zawarte w kolendrze sprawiają, że roślina przyczynia się do obniżania poziomu cholesterolu. Kolendra zawiera cenne przeciwutleniacze i działa uspokajająco.

Kurkuma

   Kurkuma jest otrzymywana w procesie suszenia zmielonej łodygi i korzenia rośliny kurkumy. Przyprawa charakteryzuje się bardzo łagodnym smakiem i delikatnym zapachem. Nadaje ona potrawom żółtą barwę.

Kurkuma przyspiesza gojenie się ran, oczyszczanie krwi, wspomaganie czynności wątroby oraz poprawia kondycję skóry. Kurkuma łagodzi dolegliwości żołądkowe. Poza tym przyprawa wykazuje działanie przeciwzapalne, bakteriobójcze, antyoksydacyjne i oczyszczające. Przyprawa zawiera substancję o właściwościach antynowotworowych zwaną kurkuminą. Niszczy ona zużyte i uszkodzone komórki, które mogłyby stać się źródłem nowotworzenia.



Ziele angielskie

   Ziele angielskie poprawia smak zup, sosów i mięsa. Aromat przyprawy łączy w sobie aromaty cynamonu, goździków, gałki muszkatołowej i kwiatu muszkatołowego. Ziele angielskie zawiera eugenol, który nadaje mu właściwości podobne do cech goździków. Przyprawa poprawia trawienie i posiada właściwości wiatropędne. Herbata przygotowana z ziela angielskiego łagodzi zaburzenia żołądkowe oraz pomaga w przypadku biegunek. Ziele angielskie poprawia przyswajanie witamin z grupy B i selenu. Przyprawa powinna być jednak spożywana z umiarem, ponieważ w nadmiarze może spowodować zaburzenia pokarmowe. Ziele angielskie wykazuje łagodne działanie przeciwbólowe oraz właściwości rozgrzewające.

Spaghetti z czosnkiem, olejem i peperoncino

Składniki:

400 g spaghetti
3-4 łyżki oliwy z oliwek
2 ząbki czosnku
1 peperoncino
1 łyżka posiekanej pietruszki

Na patelni rozgrzać olej, dodać obrane ząbki czosnku i pokrojone drobno kawałki peperoncino. Czosnek smażyć, aż uzyska brązowy kolor.

Spaghetti ugotować al dente w dużej ilości osolonej wody. Następnie odcedzić, osączyć i przełożyć na podgrzany półmisek. Czosnek i kawałki papryczki wyjąć z oleju. Spaghetti polać oliwą, posypać posiekaną pietruszką, wymieszać i natychmiast podawać.

mala sciagawka:

MAKARONY

W kuchni włoskiej istnieje niemal tak wiele typów makaronu, co potraw do których można je wykorzystać.  Od cienkiego Spaghetti po grube rurki Cannelloni i ziarnisty Orzo. Poszczególne rodzaje różnią się od siebie nie tylko kształtem, grubością czy wyglądem, ale także zastosowaniem. Oto krótki przewodnik po najpopularniejszych rodzajach makaronów, dla tych, którzy chcieli znać właściwą nazwę tego, co znajduje się na ich talerzu.

Spaghetti

Bardzo dobrze znany w naszym kraju makaron stosowany przede wszystkim do dań na bazie gęstszych sosów. Idealnie łączy się z pomidorami w sosie bolońskim, neapolitańskim, czy arrabiacie, ale równie dobrze sprawdzi się jako dodatek do śmietanowej carbonary, czy pesto.

Gemelli, Fusilli – świderki

Stosowane przeważnie do zapiekanek makaronowych i sałatek na zimno. Gemelli (po włosku bliźniaki) to dwie złączone ze sobą grube wstążki, przypominające spleciony warkocz lub spiralę. Fusilli różnią się od nich grubością i kształtem przypominającym świderek.

Penne, pennoni, mostaccioli – piórka

Penne swoją nazwę zawdzięcza łacińskiemu słowu penna oznaczającemu pióro. Makaron przypomina kształtem ptasie pióro, a konkretnie jego „dudkę”, czyli nieopierzoną końcówkę, dawniej używaną do pisania. Penne w stanach zjednoczonych nosi nazwę mostaccioli. Jego bliskim kuzynem jest pennoni, makaron o identycznym kształcie lecz większej średnicy. Oba te makarony podajemy z gęstymi sosami typu arrabiata, bolognese czy alfredo.

Tagliatelle, fettuccine papardelle –wstążki

Te trzy rodzaje makaronu odróżnia od siebie jedynie grubość. Najcieńszy z nich to tagliatelle, najgrubszy zaś papardelle. Wszystkie trzy dobrze chłoną sos i znakomicie łączą się z tradycyjnymi włoskimi daniami.

Flini, capelli d’angelo (capellini) – nitki

Typy makaronu stosowanego do klarownych zup, w Polsce przeważnie używane do rosołu. Flini to luźne, średniej długości nitki, zaś capelli d’angelo (anielskie włosy) przeważnie sprzedawane są zwinięte w kształt ptasiego gniazda. Są nieco dłuższe, a ugotowane szczególnie dobrze prezentują się na talerzu zalanym zupą.

Lasagne, lasagnone

Płaty makaronu o różnej grubości i kształcie. Służą niemal wyłącznie do wyrobu mięsnych lub warzywnych zapiekanej o tej samej nazwie. Można je zapiekać lub gotować, po ugotowaniu stają się elastyczne i podatne na wyginanie

Orzo

Makaron przypominający swoim kształtem długie ziarna ryżu, stosowany do zup lub jako zamiennik do risotto lub do pilawu. W Polsce rzadko spotykany.

Cannelloni – rurki

Wydrążony, gruby i walcowaty makaron idealnie nadaje się do faszerowania i zapiekania w piecu. Najczęściej faszeruje się go mięsem (sosem bolońskim) lub warzywami. W kuchni pełni podobną rolę co lasagne’a.

Conchiglioni – muszle

Makaron ten możemy stosować podobnie do Cannelloni, nadziewając go mięsem lub warzywami. Nadaje się do zapiekania, jak i do jedzenia zaraz po ugotowaniu.

Klasyfikacja wloskich win

Vini da tavola - wina stołowe. Jest to najniższa kategoria win włoskich.

IGT (Indicazione Geografica Tipica) - stanowią one (2005) około 20% produkcji win włoskich. Klasa ta ma stanowić krok pośredni do ewentualnego ubiegania się o wyższą klasę.

DOC (Denominazione di Origine Controllata) - określa obszar uprawniony do posługiwania się daną nazwą, dozwolone szczepy winogron, gęstość uprawy, wydajność winnicy, minimalną zawartość alkoholu.

DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) - jest szczytem włoskiej klasyfikacji win, z gwarantowanym pochodzeniem wina. Do niedawna w kategorii mieściło się zaledwie 25 win: Acqui or Brachetto d'Acqui, Albana di Romagna, Asti, Barbaresco, Bardolino Superiore, Barolo, Brunello di Montalcino, Carmignano, Chianti, Chianti Classico, Franciacorta, Gattinara, Gavi lub Cortese di Gavi, Ghemme, Montefalco Sagrantino, Ramandolo, Recioto di Soave, Sforzato di Valtellina lub Sfursat di Valtellina, Soave Superiore, Taurasi, Torgiano Riserva, Valtellina Superiore, Vermentino di Gallura, Vernaccia di San Gimignano, Vino Nobile di Montepulciano.

Zaledwie 73 wina z 20 regionów szczycą się tą klasyfikacją. 

IGT - Indicazione Geografica Tipica (od 1992 roku)

Do tej kategorii należą słynne „supertoskany”, czyli toskańskie wina stołowe, jak legendarna Sassicaia (jedno z najdroższych włoskich), a także wina z Piemontu, Veneto i obecnie za „wielką trójką” z wielu innych regionów. Dla tych win najistotniejsze jest pochodzenie z określonego regionu.

 

Poza wymienionymi wyżej kategoriami na etykietach win włoskich znaleźć można informacje dotyczące nazwy wina, najczęściej tym samym posiadłości oraz nazwiska właściciela, liczbę lat leżakowania wina - Riserva oraz Classico - oznacza najlepsze wino w każdej strefie jakościowej.

ciasto kruche

Przepis na klasyczne kruche ciasto:

Składniki:

• 300 g mąki
• 200 g masła
• 100 g cukru pudru
• 2 żółtka

Sposób przygotowania:

Mąkę przesiej na stolnicę, dodaj zimne masło i całość przesiekaj nożem do uzyskana czegoś na kształt kruszonki. Dodaj żółtka i całość szybko zagnieć. Owiń folią i wstaw do lodówki na ok 40 minut.
Zimne ciasto rozwałkuj i wyłóż nim formę, ponakuwaj widelcem, przykryj folią aluminiową, wysyp na nią groch, lub fasolę i podpiecz w temp. 190 st. przez 10 minut.
Na ta przygotowany spód możesz wyłożyć masę sernikową, szarlotkową

Jak obierac granat?

Owoc granatu to także witaminy, głównie C, E i kwas pantotenowy. Oprócz tego egzotyczna roślina dostarcza związków mineralnych, przede wszystkim potasu, magnezu i fosforu.

1. Pomaga usunąć z organizmu wolne rodniki, a to dzięki wspomnianym wcześniej związkom przeciwutleniającym. Jedne z badań wykazały, że sok z granatu wykazuje większą aktywność antyoksydacyjną niż czerwone wino i zielona herbata.

2. Działa zapobiegawczo wobec miażdżycy. Sok z granatu przyczynia się m.in. do obniżenia ciśnienia skurczowego krwi oraz pomaga w unormowaniu poziomu trój glicerydów i cholesterolu LDL, zwanego potocznie "złym".

3. Może chronić przed niektórymi nowotworami, jak rak prostaty, piersi i jelita grubego. Właściwości ekstraktu z granatu nie ograniczają się jedynie do zapobiegania rozwojowi nowotworów, ale też mogą mieć hamujący wpływ na postęp choroby. Niektóre badania sugerują, że zawarte w owocach granatu związki mogą odgrywać rolę także w prewencji i leczeniu białaczki oraz raka wątrobowokomórkowego.

4. Ma właściwości przeciwdrobnoustrojowe - pomaga walczyć z infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi.

5. Działa przeciwzapalnie – jest polecany osobom walczącym z chronicznym stanem zapalnym, który towarzyszy takim chorobom, jak cukrzyca typu 2, nowotwór, choroby serca, Alzheimer czy nawet otyłość.

6. Jest pomocny w zwalczaniu stanu zapalnego i bólu stawów.

7. Może wpływać korzystnie na pamięć, dlatego jest polecany w diecie osób starszych.

Herbata

Jak głosi legenda, herbatę odkryto przez przypadek. Trzy tysiące lat przed naszą erą herbaciany listek wpadł po prostu do filiżanki z wrzątkiem przeznaczonej dla chińskiego cesarza. Ten wypił napar i od razu się w nim rozsmakował. I tak herbata zajęła honorowe miejsce na cesarskim stole. Początkowo pijano ją głównie w Chinach. Do Europy trafiła dopiero w XVII wieku dzięki Holendrom. Sprytni kupcy chińscy sprzedali im partię herbaty sfermentowanej – według nich zepsutej. Co ciekawe, właśnie tak przetworzone liście herbaciane robią na naszym kontynencie karierę.
Pij na zdrowie

Przeciętny Polak wypija ok. 1,5 szklanki herbaty dziennie. To niewiele, zważywszy na korzyści dla zdrowia i urody (piszemy o tym poniżej). Co więcej, herbatę najczęściej pijemy od razu po jedzeniu, a to błąd! Okazuje się, że aromatyczny napar może utrudniać przyswajanie białka i żelaza z posiłków. Dlatego najlepiej delektować się nim przed posiłkiem lub pół godziny po nim. Najlepszą porą na filiżankę naparu jest poranek. Wtedy herbata pobudza do działania i poprawia nastrój (picie jej tuż przed snem może utrudniać zasypianie).
6 zalet herbacianych liści
1. Pobudzają jak kawa. Zawarta w nich teina działa jak kofeina. Poprawia samopoczucie, pamięć i koncentrację.
2. Chronią serce. Herbaciany napar jest bogatym źródłem polifenoli. Substancje te wymiatają z organizmu szkodliwe wolne rodniki. Obniżają też poziom złego cholesterolu (LDL). Dzięki temu zapobiegają miażdżycy, chorobom serca i układu krążenia.
3. Regulują trawienie. Napar mocnej herbaty łagodzi podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego. Dlatego jest najczęściej stosowany przy niestrawności. 
4. Wzmacniają zęby. Herbata ma mnóstwo fluoru. Szklanka aromatycznego naparu pokrywa około 10 procent zalecanej dziennej dawki tego pierwiastka. Chroni on zęby przed próchnicą.
5. Łagodzą podrażnienia oczu. Działają przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie. Chłodny napar  zielonej herbaty polecany jest do przemywania oczu przy zapaleniu spojówek oraz zmęczeniu oczu.
6. Dbają o urodę. Dzięki zawartości przeciwutleniaczy herbata wspomaga regenerację cery. Kompres nawilża i odświeża skórę, a płukanie włosów w naparze wzmacnia je i nadaje im połysk.

Bucatini all'amatriciana

- 300 g makaronu bucatini
- 120 g chudego boczku pokrojonego w małe słupki
- 1 posiekana ostra papryczka  /peperoncino/
- 1 posiekany ząbek czosnku
- 1 szklanka posiekanych pomidorów bez skórki
- sól
- pieprz
- 2 łyżki oliwy
- tarty parmezan lub pecorino /wgl. tradycji ma to byc pecorino/
Na rozgrzanej oliwie usmażyć boczek, aż się wytopi i zrumieni. Dodać papryczke i czosnek, zamieszać, aż zapachnie. Dodać pomidory, gotować, aż sos zgęstnieje, doprawić.Wymieszać sos z gorącym makaronem, obok podać ser.      SMACZNEGO!.

Spaghetti olio aglio peperoncino

Spaghetti olio aglio peperoncino

 

350-400 gr. spaghetti
2 ząbki czosnku
1 mała ostra papryczka (peperoncino)
(w przypadku jej braku 1/2 małej łyżeczki mielonej papryczki)
3 łyżki oliwy z oliwek
(opcjonalnie: natka pietruszki)
      
Do gotującej się posolonej wody wrzucić spaghetti. Osobno na dużej patelni połączyć olej z posiekanym na drobno czosnkiem i pikantną papryczką,  ostrożnie podsmażając, żeby nie dopuścić do spalenia się czosnku. Spaghetti ugotowane "al dente" odcedzić i przenieść na patelnię, aby je wymieszać z przygotowanymi wcześniej składnikami. Posypać posiekana natką. Podawać natychmiast po przyrządzeniu.
Palce lizac,uwaga tylkona papryczki bo sa bardzo piekace...
       

ciekawostki

kuchenne miary i wagi

Jak nakryc do stolu

Przyznam sie bez bicia ,ze nie umialam nakryc do stolu.Wklejam zdjecie znalezione na zszywka.pl aby moc w kazdej chwili zajrzec i przypomniec sobie jak to poprawnie zrobic....

ciasto marchewkowe

Skladniki:

4 jajka
1,5 szklanki cukru
1 szklanka oleju
2 szklanki mąki
2 szklanki startej marchewki na drobnych oczkach
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej
2 łyżeczki cynamonu


1. Wbijamy całe jajka do miski i ucieramy z cukrem na puszystą pianę
2. Powoli dodajemy olej, cały czas miksując. Później mąkę, proszek do pieczenia, cynamon i sodę. Całość miksujemy do uzyskania gęstej i gładkiej masy.
3. Dodajemy startą marchewkę i powolutku, dokładnie mieszamy.

4. Całość przekładamy na tortownicę która została wcześniej natłuszczona i oprószona mąką. Czas pieczenia 40-60min, temperatura 180 stopni.

bonbons

ingredienti:

50 grammi di zucchero semolato

75 grammi di cacao amaro in polvere

100 grammi di cocco in polvere + una manciata

1 o 2 albumi d'uovo

* * * * * * * *

In una ciotola unite e mescolate zucchero, cacao e cocco, lasciando una manciata di cocco in un piatto.

Unire un albume d'uovo e mescolate. Lavorate l'impasto con le mani e nel caso non si agglomerasse e amalgamasse, aggiungete un secondo albume.

Amalgamate ancora e formate delle palline con l'impasto, grandi quanto una noce.

Rotolate le palline nel cocco e spostate le praline su un piatto foderato di carta stagnola.

Riponete in frigo almeno 3 ore e togliete dal frigo 15-20 minuti prima di servire.


przepis "zaporzyczony" z bloga kliknij tutaj:-)

Kokosanki

Składniki:

* 4 białka;
* 1 szklanka drobnego cukru kryształu;
* 300g wiórków kokosowych;
* kilka kropel aromatu cytrynowego;

Wykonanie:

Białka ubić (najlepiej ze szczyptą soli) na sztywną pianę. Cały czas ubijając dodać cukier i białka nadal ubijać aż do momentu rozpuszczenia się cukru. Następnie wsypać wiórki kokosowe, dodać aromat i wymieszać. Blaszkę do pieczenia wyłożyć papierem pergaminowym. Formować ciasteczka ( kładłam łyżką) i wykładać na przygotowaną blaszkę. Piec około 20 minut w temperaturze 160C.

amaretti

Na ok. 40 sztuk:

* 2-3 białka
* 300g cukru pudru
* 300g drobno zmielonych migdałów
* kilka kropli ekstraktu migdałowego lub odrobinę amaretto
* cukier puder do obtaczania amaretti


Wymieszać migdały i cukier, dodawać po jednym białku (ewentualnie również ekstrakt migdałowy lub amaretto), dobrze wymieszać. Ciasto musi być dosyć zwarte. Jeśli jest zbyt luźne, dodać łyżkę lub dwie zmielonych migdałów. Formować małe kulki stożki, obtaczać je w cukrze i układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Piec ok. 15 minut w 150°.




Ingredienti (2 przepis)

250g di mandorle dolci
50g di mandorle amare
300g di zucchero
4 albumi
burro


Preparazione:

1- Mettete le mandorle senza guscio in acqua bollente per un minuto, pelatele e tostatele in forno.

2- Mettetele in un mortaio con lo zucchero e pestatele, aggiungendo poco per volta gli albumi.

3- Quando il composto sarà omogeneo, versatelo in una tasca da pasticciere con bocchetta a stella e create sulla teglia da forno, precedentemente imburrata, dei mucchietti ben distanziati tra di loro.

4- Infornate e fate cuocere a 160 gradi per 15/20 minuti, finchè gli amaretti non saranno ben dorati, quindi toglieteli dal forno e lasciateli raffreddare. Staccateli dalla teglia con attenzione e solo una volta raffredati per evitare che si rompano.

limoncello

Włoski likier cytrynowy.

skladniki:

pół litra wody, przegotowanej i wystudzonej,
pół litra spirytusu 90% (może być słabszy),
pół kg cukru,
5 dużych cytryn,

Dobrze umyte cytryny obieramy cieniutko ze skórki (nie może być białego miąszu), skórkę kroimy w kawałki i wrzucamy do dużego słoja. Zalewamy wodą oraz spirytusem, dodajemy cukier. Zamykamy słój na 40 dni, ale musimy pamiętać, aby co jakiś czas słojem wstrząsnąć, żeby składniki się wymieszały. Po 40 dniach odcedzamy zawartość słoja i mamy czystą cytrynówkę. Alkohol przechowujemy w lodówce. Limoncello podajemy schłodzone, a nawet zmrożone.