Rufus

moj Rufus kocha torby,tornistry ,pudelka...

wiatry

W przeszłości wiatr był postrzegany jako błogosławieństwo. Ta sprzyjająca siła wiodła marynarzy do wielkich odkryć w czasach, gdy panowali oni na morzach i oceanach. Dziś już tylko sprzymierzeni z wiatrem żeglarze prują fale w poszukiwaniu przygody i rzucają wyzwanie naturze.
Poprzez nadawanie nazw wiatrom, żeglarze Adriatyku tworzyli bliską więź z ich siłą. Rozpoznawanie wiatru miało ogromny wpływ na życie miejscowych ludzi i dyktowało rytm pacy w portach i marinach.
Każdy wiatr ma swój własny charakter, który umożliwia nam prognozowanie, czy wiatr się nasili, osłabnie, czy może ustąpi miejsca innemu podmuchowi.
W lecie najczęściej występującym typem wiatru jest Mistral. Ze względu na swoją regularność, stały kierunek i przyjemny chłód, który ze sobą niesie, Mistral warunkował przebieg ulic w antycznej Dalmacji. Ulice były otwarte dla wiatru i przebiegały wzdłuż jego kierunku, aby świeża bryza mogła wietrzyć i miasta.

/mediterraneo-blog/

Fontanna zab

Piazza Mincio – centrum dzielnicy. Na środku placu stoi malownicza Fontanna Żab, zbudowany w 1924. Jak mówi sama nazwa, główną atrakcją wodotrysku są te sympatyczne płazy kochające wodę i królujące nad każdą z mis fontanny. Podobno któraś z nich to zaklęty królewicz lub multimilioner…

Zamek sw. Aniola

Najbardziej charakterystyczną budowlą na nabrzeżach Tybru jest Zamek św. Anioła. Dzisiejszy zamek był pierwotnie monumentalnym grobowcem cesarza Hadriana i jego rodziny. Wzniesiono go z rozkazu cesarza w latach 123-139 r. n.e. Prochy władcy spoczywały tu do XII w., kiedy to panujący ówcześnie papież postanowił przeznaczyć budowlę dla siebie. Później sarkofag Hadriana spłonął w pożarze. W średniowieczu zmieniono grobowiec w fortecę, która przez około tysiąc lat pozostawała najpotężniejszym punktem obronnym Rzymu. W dobie renesansu, w dolnej części budowli mieściły się więzienia, a w górnej luksusowe apartamenty papieskie oraz archiwum i skarbiec Państwa Kościelnego (do dziś można tam oglądać potężny kufer-sejf). Papież Juliusz II, który lubił przebywać na zamku, zlecił urządzenie w górnej części budynku specjalnej loży błogosławieństw wychodzącej w kierunku rzeki i mostu.


Od IX wieku zamek jest połączony z Watykanem murem obronnym mającym chronić bazylikę i całą dzielnicę Borgo Vaticano. W 1277 roku powstał w nim ukryty korytarz, który zapewniał papieżom możliwość ucieczki do fortecy. Skorzystał z niego Klemens VII w czasie Sacco di Roma w 1527 roku.

Zamek jest zwieńczono barokową figurą anioła – nawiązuje ona do legendarnej wizji Grzegorza Wielkiego. Miał mu się tam ukazać św. Michał, po tym widzeniu w mieście miała ustąpić panująca zaraza.


Ważnym elementem całego kompleksu architektonicznego zamku jest most na Tybrze, który do niego prowadzi. W starożytności nosił on nazwę pons Aelius (Helios – drugie imię Hadriana), w średniowieczu most św. Piotra lub most pielgrzymów, a w czasach nowożytnych most Anioła. Swój końcowy kształt architektoniczny zawdzięcza interwencji artystów papieskich z okresu baroku – ozdobiono go wtedy posągami aniołów z narzędziami męki Chrystusa, rzeźbionymi według projektu Berniniego i jego naśladowców. Przez wiele stuleci przez ten most prowadziła główna droga z Pól Marsowych do Bazyliki św. Piotra.

Swieta Bozego Narodzenia- Natale

Zdjecia szopek,ktore zrobilam w tamtym roku.
Nie wiem czy bede przed swietami na blogu,wiec teraz chce zlozyc Wam najszczersze zyczenia z okazji swiat.

Z
okazji
Świąt
tradycyjnie
jak co roku sypią
się życzenia wokół.
Większość życzy Świąt
ze śniegiem i pierwszą gwiazdą
rozbłysłą na niebie. A ja życzę moi
mili byście czas ten spędzili tak jak
każdy sobie marzy. Może z dala od miejskiej
wrzawy. Może w gronie swoich bliskich jedząc karpia
z jednej miski. Może gdzieś tam w ciepłym kraju czując się
jak Adam w raju. Życzę by przy stole chciał zagościć pakiet
zdrowia i miłości, by u wszystkich był tak mocny by pozostał całoroczny.
A gdy fajerwerki zabłysną
wysoko na niebie niech
Nowy Rok szczęściem
spłynie i nie zostawi
Was nigdy w potrzebie.

Zyczy Edyta

wyspa Tybrowa

Isola Tiberina w sąsiedztwie Forum Boarium, to jedyna rzymska wyspa. Już w starożytności jej brzegi połączono ze stałym lądem kamiennymi mostami.

W stronę Forum Boarium prowadził doskonale zachowany do dziś Ponte Fabrizio (most Fabrycjusza) z I w. p. n. e., ozdobiony rzeźbą Janusa o czterech twarzach (Ianus Quadrifrons), która dała mostowi drugą nazwę – Ponte dei Quatro Capi.

Drugi most Ponte Cestio, przebudowano w XIX w. z wykorzystaniem antycznych elementów. Obok wyspy zachował się jeszcze jeden zabytek tego typu, Ponte Rotto (przerwany most), fragment konstrukcji z II w. p. n. e., Jest to najstarszy zachowany, choć tylko w małym fragmencie, most Rzymu.

Ponte Cestio

Pośrodku tej pięknej wyspy znajduje się San Bartolomeo all’Isola (bazylika św. Bartłomieja), zbudowany na ruinach starożytnej świątyni Eskulapa. Powstał pod koniec X w. i należał do mnichów z pobliskiego Awentynu. W 1000 r., cesarz Otton III złożył w nim relikwie s. Wojciecha, które otrzymał od Bolesława Chrobrego na zjeździe gnieźnieńskim. Budowa została później gruntownie przekształcona.

Z czasów ottońskich pozostała marmurowa studzienka przed prezbiterium, z płasko rzeźbionymi wizerunkami Chrystusa, św. Wojciecha, św. Bartłomieja, a także krypta z wizerunkami orłów na kapitelach.

Dzisiaj na wysepce znajduje sie szpital San Giovanni Calibita (detto Fatebenefratelli)

BAZYLIKA ŚW. JANA NA LATERANIE

Jak sercem Kościoła jest Rzym, tak sercem Rzymu jest Bazylika na Lateranie.
Napis umieszczony przed jej wejściem głosi:
Mater et Caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis
Matka i Głowa wszystkich kościołów Miasta i świata.

Bazylika św. Jana na Lateranie - jedna z czterech bazylik patriarchalnych Rzymu, ale jako jedyna zwana arcybazyliką, ponieważ odegrała doniosłą rolę w historii chrześcijaństwa. Jej poświęcenie miało miejsce 9 listopada 324 r. W ciągu kilku wieków panowało tu 161 papieży i odbyło się pięć soborów powszechnych. Bazylika na Lateranie przestała być siedzibą papieży od czasów niewoli awiniońskiej w XIV w. W 1377 r. papież Grzegorz IX przeniósł swą siedzibę do Watykanu. Teraz jednak nadal każdy nowo wybrany papież udaje się do niej w uroczystej procesji.

Bazylika Św. Jana na Lateranie ma 130 m długości. Jest kolumnami podzielona na pięć naw. Front Bazyliki ozdobiony jest 15 potężnymi figurami (każda 7 m wysoka).

Nazwa Lateran wywodzi się od nazwiska starożytnych posiadaczy ziemskich - rodu Lateranów, którzy w czasach Cesarstwa rzymskiego posiadali pałac na wzgórzu Coelio. Pałac ten wraz z terenami należącymi do Lateranów zagarnął Neron. Po latach Konstantyn Wielki podarował ów pałac papieżowi św. Sylwestrowi I. Kiedy w 313 r. podpisano edykt pozwalający na oficjalne wyznawanie religii chrześcijańskiej, Konstantyn kazał wybudować w tym miejscu wspaniałą świątynię. Wzniesiona na Lateranie bazylika stała się pierwszą katedrą w Rzymie, a przylegający do niej pałac oficjalną siedzibą papieży. Sama świątynia była początkowo poświęcona Chrystusowi Zbawicielowi, a nazywaną ją bazyliką Konstantyńską lub Złotą. Jednak już w V wieku papież Grzegorz Wielki dodał kościołowi wezwanie Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty. Pierwszej konsekracji świątyni i jej głównego ołtarza dokonał papież św. Sylwester I (+ 335). Główny obrzęd polegał na namaszczeniu głównego ołtarza krzyżmem świętym. Obrzęd ten, z dodaniem wielu innych jeszcze obrzędów symbolicznych, dotrwał do dnia dzisiejszego.

Na Lateranie panowało 161 papieży, zwołano pięć soborów powszechnych, a w 1300 r. Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Rok Jubileuszowy. Tu papieże mieli stałą rezydencję od św. Sylwestra (+ 335) aż do papieża Klemensa V, który w 1305 roku przeniósł swoją stolicę do Avinionu. Tak więc przy Bazylice na Lateranie biskupi rzymscy mieszkali prawie 1000 lat! Bazylikę i pałac apostolski spustoszono, kiedy kolejni następcy świętego Piotra przebywali w niewoli awiniońskiej. Oznaczało to koniec jej dawnej świetności. Powracający do Rzymu w 1377 r. Grzegorz XI zdecydował się zatem przenieść papieską siedzibę na Watykan. Dopiero po powrocie z Avinionu w 1377 roku papież Grzegorz XI przeniósł siedzibę papieży do Watykanu. Bazylika Laterańska do dziś zachowała swoją szczególną godność i stałą przynależność do Stolicy Apostolskiej. Każdy nowo wybrany następca świętego Piotra udaje się tutaj w uroczystej procesji. Bazylika Świętego Jana jest miejscem o wymiarze uniwersalnym, ściśle wiąże się z papieską posługą dla całego Kościoła powszechnego.

Piramida Cestiusza

Piramida Cestiusza to monumentalny grobowiec Gajusza Cestiusza Epulona, trybuna ludowego i pretora, wchodzący w skład Murów Aureliana. Została wzniesiona w ciągu 330 dni w I wieku p.n.e. w pobliżu Porta Ostiensis, obecnie Porta San Paolo.

Jest najlepiej zachowaną i największą piramidą spośród budowanych w Rzymie po podbiciu Egiptu w 30 p.n.e.

Piramida Cestiusza ma formę ostrosłupa o wysokości 36,4 metrów i zbudowana jest na planie kwadratu o boku 29,5 metrów. Korytarz do komory grobowej został zamurowany po pogrzebie. Zobaczyć można jednak pozostałości malowideł w trzecim stylu pompejańskim.

Boki budowli obłożono blokami marmuru z miejscowości Luna (Etruria), gdzie obecnie znajdują się malownicze ruiny (obok miast Carrara i Massa).






Rycina przedstawiająca Piramidę Cestiusza rzymskiego twórcy Giovanni Battista (Giambattista) Piranesi (ur. 4 października 1720 w Mogliano Veneto, zm. 9 listopada 1778 w Rzymie) /wiad. z internetu/

obeliski

Obeliski stają w najważniejszych miejscach w mieście i sumie zachowało się ich do dnia dzisiejszego 13. Ogromne obeliski były dla Rzymian najznakomitszymi trofeami wojennymi, ponieważ w Egipcie symbolizowały nieśmiertelność i boskość faraonów.

1)Obelisk Laterański – jest obeliskiem Totmesa IV, wzniesiony przez niego w Świątyni Wschodniej w Karnaku, zbudowanej przez Totmesa III. Jego wysokość wynosi 32 metry 18 centymetrów – łącznie z podstawą 45 metrów 70 centymetrów. Stoi na Piazza di San Giovanni in Laterano. Jest najwyższym obeliskiem w Rzymie oraz najwyższym, stojącym, starożytnym obeliskiem egipskim na świecie. Jego waga szacowana jest na około 230 ton. Pochodzi ze świątyni Amona w Karnaku.

W starożytności zwany (egip. tehen-waty - jedyny w swoim rodzaju obelisk) -


2)Obelisk Watykański – prawdopodobnie jest obeliskiem Amenemhata II. Jego wysokość wynosi 25 metrów i 50 centymetrów. Stoi w centrum Placu Świętego Piotra. Przywieziony do Rzymu przez Kaligulę w 37 roku i ustawiony na Vatican Circus. Ustawiony w 1586 roku przez papieża Sykstusa V. Jest pierwszym starożytnym obeliskiem, ustawionym w czasach nowożytnych. Niestety część z hieroglifów jest nieczytelna. Pracami przy ustawieniu obelisku kierował papieski architekt Domenico Fontana. W pracach uczestniczyło 900 robotników i 140 koni. Aby ustawić obelisk, zbudowano 44 specjalne machiny - wyciagarki. Przygotowania trwały około 4 miesiecy. Jak mówi tradycja, w czasie prac panował nakaz całkowitego milczenia, wydany z całą surowością przez papieża ze względu na "bliskość grobu Apostoła oraz relikwie Krzyża Świętego", umieszczone na szczycie obelisku. Gdy już obelisk miał osiąść w swej podstawie okazało się, że źle obliczono długość lin i nie da się ich już bardzej naciągnąć. Błąd był niewielki lecz nie pozwalał na umieszczenie obelisku w pozycji pionowej. Wtedy to nakaz milczenia złamał jeden z robotników, marynarz i żeglarz, który brał udział w pracy. Krzyknął on:"Wody na liny". Kierujący pracami Domenico Fontana natychmiast zrozumiał o co chodzi. Woda spowodowała skurczenie się lin i obelisk osiadł w swej podstawie. Za swój czyn ów marynarz otrzymał przywilej, mocą którego on i jego potomkowie mieli prawo niesienia przed papieżem liści palmowych w czasie procesji, w każdą Niedzielę Palmową.

3)Obelisk Flaminio – jest obeliskiem Ramzesa II. Jego wysokość wynosi 24 metry. Stoi na Piazza del Popolo. Pochodzi z Heliopolis. Przywieziony do Rzymu przez Oktawiana Augusta w 10 roku p.n.e. i ustawiony na Circus Maximus. Odnaleziony 1587 roku wraz z obeliskiem laterańskim, pęknięty na dwie części. Ustawiony w 1589 roku przez papieża Sykstusa V. Rzeźby lwów przy podstawie dodane zostały w 1818 roku. Rzeźby te wykonał Giuseppe Valadier, który w roku 1820 uporządkował otoczenie placu. Nazwa placu pochodzi od topoli (łac.populus), które rosły w tym miejscu w czasach starożytnych.

4)Obelisk Solarny – jest obeliskiem Psametycha II. Jego wysokość wynosi 21 metrów 79 centymetrów. Stoi na Piazza di Montecitorio. Pochodzi z Heliopolis. Przywieziony do Rzymu przez Oktawiana Augusta w 10 roku p.n.e., wraz z obeliskiem Flaminio. Ustawiony jako część zegara słonecznego na Campus Martius. Odnaleziony w XVI wieku – ponownie zakopany i znów odkryty w 1792 roku. Ustawiony przez papieża Piusa VI przed Palazzo Montecitorio w tymże, 1792 roku.

5)Obelisk Macuteo – jest obeliskiem Ramzesa II. Jego wysokość wynosi 6 metrów 34 centymetry. Stoi na Piazza della Rotonda. Jest jednym z pary stojącej niegdyś przed świątynia Re w Heliopolis – drugi to Matteiano. Przeniesiony do świątyni Izydy, która znajdowała się nieopodal bazyliki Santa Maria sopra Minerva. Odnaleziony 1373 roku, został ustawiony po wschodniej stronie Santa Maria in Aracoeli na Kapitolu. Przeniesiony przed Panteon przez papieża Klemensa XI w 1711 roku i ustawiony nad fontanną zaprojektowaną przez Filipa Barigioni

6)Obelisk Minerveo – jest obeliskiem Apriesa. Jego wysokość wynosi 5 metrów 47 centymetrów. Stoi na placu przy bazylice Santa Maria sopra Minerva. Jest jednym z pary z Sais - drugi znajduje się obecnie w Urbino. Przywieziony do Rzymu przez Dioklecjana do, nieopodal stojącej, świątyni Izydy. Odnaleziony 1655 roku.

7)Obelisk Dogali – jest obeliskiem Ramzesa II. Jego wysokość wynosi 6 metrów 34 centymetry. Stoi w Termach Dioklecjana. Jest jednym z pary z Heliopolis. Drugi obecnie znajduje się we Florencji. Przywieziony do Rzymu, do świątyni Izydy. Odnaleziony w 1883 roku przez Rudolfa Lanciani'ego w pobliżu bazyliki Santa Maria sopra Minerva. Upamiętnia obecnie bitwę pod Dogali (Etiopia – 1925 r.). Na swoje obecne miejsce przeniesiony w 1924 roku.

8)Obelisk Matteiano – jest najmniejszym rzymskim obeliskiem. Jest obeliskiem Ramzesa II. Jego wysokość wynosi 2 metry 68 centymetrów. Jest drugim z pary, ze świątyni Re w Heliopolis. Pierwszy to Macuteo. Przewieziony do świątyni Izydy, która znajdowała się nieopodal bazylika Santa Maria sopra Minerva. Odnaleziony w XIV wieku, został ustawiony po wschodniej stronie Santa Maria in Aracoeli na Kapitolu. Przeniesiony do Villa Calimontana po przebudowie placu, dokonanego według projektu Michała Anioła w XVI wieku. Później obelisk zaginął. Odnalezione, na początku XIX wieku fragmenty, połączono i ustawiono w 1820 roku. /info z wikipedi/

koloseum

Koloseum

Jest niewątpliwym symbolem Rzymu najbardziej znanym na świecie. Zbudowane w I wieku n.e. przez imperatora Wespasjana i jego syna Tytusa, narodzone jako amfiteatr Anfiteatro Flavio i natychmiast zwane Colosseo, z jego bliskości z ogromną statuą Nerona, zwanej "Colosso". Mówimy o największym amfiteatrze w całej starożytności, o obwodzie 527 metrów i wysokości 57 metrów. Pierwotnie było całkowicie pokryte marmurami, lecz ogołocone zostało w czasach Odrodzenia dla potrzeb konstrukcji bazyliki Św. Piotra i niektórych Pałaców dworskich. W XVIII wieku ogłoszone zostało przez Papieża Benedykta XIV pomnikiem pamięci męczenników chrześcijańskich, co pomogło zachować go w aktualnej formie.

Dla rozrywki mieszkańcom Rzymu organizowano tutaj walki wśród gladiatorów, lub z dziką zwierzyną i mityczne spektakle zwane naumachie, symulowane bitwy okrętowe na arenie wypełnionej wodą. Bardziej imponujące spektakle organizowane były dla obchodów tysiąclecia Rzymu w 249 roku p.n.e., z tysiącami gladiatorów i setkami dzikich i egzotycznych zwierząt. Kompleksowo amfiteatr mógł gościć około 50.000 osób i przedstawiał nadzwyczajną realizację architektoniczną, świadectwo wiedzy i techniki budowlanej osiągniętej przez Rzymian.

wakacyjny pupilek

Parka zakochanych jest na etapie na jakim ja Wam przedstawilam.Ostatnio nie mialam zbyt duzo czasu na krzyzyki.
Ale chce Wam pokazac mojego pupilka wakacyjnego.Przyplatal sie ktoregos dnia pod nasze drzwi.Przychodzil sie z nami pobawic no i cos przekasic.

Co za pieknosc- popatrzcie sami.
Moja corka nazwala go MiccioGatto.

Mialam taka straszna ochote zabrac go z nami do Rzymu....Nie zrobilam tego bo mysle,ze nie byl on bezdomny.Zbyt dobrze wychowany,bardzo ulozony jak na kotka dzikiego.
Moja Martina grala z nim calymi dniami,a wieczorami znikal do domu.Vero amore!!!

villa pamphili ciag dalszy...

Oto dalszy ciag prezentacji tego przepieknego parku jakim jest villa pamphili

Jestesmy tutaj prawie codziennie,nie ma lepszego miejsca na doladowanie przyslowiowych baterii.Dla Martiny tutaj jest raj-tyle zwierzat,ktore mozna dotykac,karmic i glaskac...
Biega caly czas z aparatem w rece i pstryka zdjecia.Te przykladowo sa jej dzielem.Lubie je ogladac,bo w ten sposob widze swiat oczami mojej corki.Uwiezcie,ze te same rzeczy mozna widziec w tysiace roznych sposobow.




A tutaj dwa odpoczywajace sobie zolwie.Uwiezcie mi sa ich setki....

Nie zapominajac o labedziach,kaczkach roznego typu,golebiach,karpiach....Jakis czas temu mozna bylo tez spotkac nutrie,ale ostatnio ich nie widac.Moze sie tylko chowaja przed ludzmi?

Kaczki sie niczego nie boja,podchodza do ludzi i jedza z ich rak....

Park villa Pamphili

Poniewaz dzisiaj jest wiosenna pogoda i swieci mocno slonce,poszlismy do parku.

Villa Doria Pamphilj to jeden z wiekszych parkow Rzymu, położony na 180 hektarach, przy via Aurelia Antica. Do dzisiaj zachował się jego XVII-wieczny charakter. Założył go Panfilo Pamphili w 1630 roku. Jest ulubionym miejscem miłośników joggingu i jazdy na rowerze oraz spacerowiczów z dziećmi. Wśród urokliwych alejek znajdują się zabytkowe budynki, oczka wodne i jeziorka, pełno jest też różnych gatunków fauny i flory.
Do parku prowadzi kilka wejść, najbardziej znanym jest Porta San Pancrazio. Tuż obok znajduje się Arco di Quattro Venti, punkt informacyjny terenu. Na sąsiadującym placu Piazzale dei Ragazzi del 1948 mieści się Palazzina Corsini, w której znajduje się biblioteka i sala wystawowa. Stąd rozciąga się również piękna panorama na Valle dei Daini. Przy Viale del Maglio znajduje się Casino del Bel Respiro, jeden z najpiękniejszych budynków, jakie znajdują się w parku. Obok mieści się sekretny ogród i Giardino del Teatro, niezwykła półokrągła budowla, w której odbywają się przedstawienia teatralne. Następnie można obejrzeć kaplicę Doria Pamphilj, najmłodszy budynek w parku, powstały w latach 1896 - 1902 i fontannę del Giglio. Zachodnia część Villi Pamphili ma charakter bardziej wiejski i jest doskonałym miejscem zabaw dla dzieci i urządzania pikników.

Jest to przecudowny park,ale nie najwiekszy.Pierwsze miejsce zajmuje villa borgese.Ale o tym parku to napisze innym razem.

Armatnie strzaly na Gianicolo

GIANICOLO

Od 161 lat istnieje w Rzymie ciekawa tradycja sygnalizowania godziny dwunastej przez wystrzał z armaty. Historia tego zwyczaju rozpoczęła się w Państwie Kościelnym 1 grudnia 1847 r., kiedy to z najwyższego tarasu zamku św. Anioła dzielni artylerzyści papiescy oddali pierwszą salwę wzywającą do modlitwy “Anioł Pański”. Oprócz motywu religijnego, bardzo ważny dla miasta był motyw praktyczny regulacji zegarów. Pomimo upadku doczesnego państwa biskupów Wiecznego Miasta we wrześniu 1870 roku oraz mimo przejęcia wielu dóbr papieskich o świeckim charakterze przez jednoczące się Królestwo Włoch, tradycja wystrzału armatniego o dwunastej w południe została zachowana ze względu na jej praktyczny pożytek oraz przywiązanie do niej ludu rzymskiego. Z czasem zmieniono jedynie miejsce stacjonowania armaty sygnalizacyjnej z zamku św. Anioła, najpierw na wzgórze Monte Mario, a później, po wzniesieniu pomnika Garibaldiego, na wzgórze Gianicolo (Janikulum), gdzie do dziś stacjonuje. Jedynie w czasie drugiej wojny światowej i zaraz po niej armata milczała, by nie przywoływać obrazu walczącego świata. Tradycja tak, ale nie za cenę podwyższania poziomu strachu…
Wystrzał armatni z Gianicolo sygnalizuje wyjątkowo dokładnie południe. Od pierwszych dni istnienia zwyczaju zadbano o jego jak największą punktualność poprzez związanie go z precyzyjnym sygnałem, który artylerzyści otrzymują z ośrodka mierzenia czasu. Kiedyś były to znaki widoczne gołym okiem, które im przekazywano z jednego z rzymskich obserwatoriów astronomicznych; dziś komenda “ognia” pada po sygnale telefonicznym wysyłanym z jednego z włoskich zegarów atomowych. Od 1959 roku używa się starej haubicy z drugiej wojny światowej, którą obsługują trzej kanonierzy z jednego z miejscowych garnizonów.

Jeśli zatem wybierzecie się na Gianicolo (a naprawdę warto!), by spojrzeć na Rzym z tarsu widokowego w pobliżu pomnika Garibaldiego, to pamiętajcie również o tej sympatycznej tradycji strzału armatniego w południe. Wystarczy - razem z innymi turystami - zaczekać na odpowiednią chwilę i wychlić głowę tuż poza balustradę tarasu widokowego, by uczestniczyć w tym malowniczym, militarno-cywilnym rycie. Warto!

Bocca della verita

Usta prawdy (Bocca della Verita) to marmurowa maska. Wierzy się, że kto włożył swoją dłoń do Ust i składał fałszywe świadectwo, nie mógł jej już nigdy wyjąć.

Jeszcze dziś wywołują magiczny dreszczyk na plecach. W starożytnym Rzymie ten kamienny krąg zakrywał ujście kanału ściekowego. W średniowieczu umieszczony w przedsionku kościoła był miejscem wykonywania wyroków. Za zdradę czy kłamstwo obcinano rękę. Teraz jest to tylko turystyczna atrakcja.

Maska znajduje się w atrium Marii Panny, w kościele Cosmedin.

Marmurowy medalion o średnicy 175 cm i wadze około 1,2 tony pochodzi sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Istnieje wiele hipotez o przeznaczeniu brodatej maski; najchętniej przywoływana jest funkcja przykrywy wodociągu Cloaca Maxima, ale również fontanny, przykrywy studni. Mówi się też, że w starożytnym Rzymie było to miejsce składania przysięgi w świątyni Jowisza. Nie wiadomo również jednoznacznie, kogo przedstawia maska: czy Merkurego – boga złodziei i handlu (ciekawe zaiste zestawienie), czy też Fauna – staroitalskiego bożka płodności, czy może Okeanosa – władcę mórz?

Piazza Navona

Fontanna czterech rzek - barokowy teatr

W centrum Rzymu znajduje się wiele pięknych placów, monumentalnych zabytków i uroczych zakątków. Tu nowoczesność przeplata się ze sztuką z ubiegłych epok, a pomiędzy wysokimi budynkami mieszkalnymi kryją się prawdziwe skarby sztuki.

Wśród wąskich uliczek starego miasta, pomiędzy Tybrem a via del Corso mieści się piękny eliptyczny plac, miejsce, do którego turyści bardzo chętnie wracają. To Piazza Navona. Pośrodku placu znajduje się jedno z najpiękniejszych dzieł sztuki baroku - Fontanna Czterech Rzek (Fontana dei Quattro Fiumi).

Ogromna fontanna została wzniesiona w latach 1650-51 na polecenie papieża Innocentego X, a zaprojektował ją Jan Wawrzyniec Bernini. Nad dość dużym basenem wznosi się skała z grotą, fantazyjnie ozdobiona; czterej muskularni mężczyźni z białego marmuru znajdujący się na skale to posągi symbolizujące cztery rzeki (rzeka po włosku jest rodzaju męskiego): Nil, Ganges, Dunaj i Rio de la Plata oraz cztery wówczas znane kontynenty: Afrykę, Azję, Europę i Amerykę.

Z groty wypływa osiem strumieni wody, skrząc się i migocząc w słońcu. Nad całą tą kompozycją króluje wysoki, obelisk (starorzymska imitacja obelisku egipskiego), pochodzący z ruin cyrku Maksencjusza przy via Appia Antica. Ozdobami fontanny są też elementy fauny i flory: koń, lew, krokodyl czy palma, natomiast na szczycie obelisku jest gołąb z brązu z gałązką oliwną, która jest motywem herbu ówczesnego papieża, Innocentego X.

Istnieje pewna anegdota związana z Fontanną Czterech Rzek, która odnosi się do wielkiej rywalizacji pomiędzy Berninim a Franciszkiem Borrominim, którego Bernini uważał za gorszego artystę. Kościół, który znajduje się obok fontanny jest poświęcony św. Agnieszce (Sant’Agnese in Agone) - jego fasadę zaprojektował Borromini. Na znak niechęci do rywala posągi Berniniego odwracają się od kościoła, bądź rysy ich twarzy wyrażają dezaprobatę.

Piazza Navona to jeden z najpiękniejszych rzymskich placów, a Fontanna Czterech Rzek jest jego największą ozdobą. Warto to zobaczyć!

Na Piazza Navona w Rzymie handlarze, podający się za malarzy, sprzedają jako swoje prace masowo produkowane obrazki, a siły bezpieczeństwa są bezradne wobec łamania prawa. Na chaos i bezprawie na rzymskim placu zwróciły uwagę włoskie media.

Zgodnie z rozporządzeniem, wydanym przez władze Wiecznego Miasta w 2007 roku na Piazza Navona, znanym jak plac artystów, powinno ich tam być 44. Tymczasem nikt przepisów tych nie przestrzega, a prawdziwych malarzy wypchnęli stamtąd niemal całkowicie sprzedawcy pejzaży i portretów, pochodzących z pracowni w miasteczku Acilia, która zajmuje się ich seryjną produkcją i hurtową sprzedażą.

Obecnie obrazy i grafiki sprzedaje na placu około 90 osób, w tym wielu imigrantów, a większość z nich robi to bez wymaganego pozwolenia.
Pojawiła się propozycja, aby każdy malarz sprzedający tam prace miał identyfikator, a każdy obraz certyfikat autentyczności.
Uwazajcie wiec bedac tutaj na to co kupujecie:-)

schody hiszpanskie

Schody Hiszpańskie to jeden z popularniejszych zabytków Rzymu, schody powstały w roku 1726 na Placu Hiszpańskim. Zostały zbudowane przez Francesco de Sanctisa i Alessandro Specchi - architektów. Schody Hiszpańskie prowadzą do XVI wiecznego kościoła św. Trójcy ( Trinita del Monti ). Sam projekt zabytku wykonał Carl Maderna przy pomocy finansowej państwa. Schody zwane są hiszpańskimi gdyż mieszczą się obok ambasady hiszpańskiej. Tem zabytek Rzymu co roku licznie odwiedzają turyści, słyną też ze swojej funkcji jako wybiegu modu, gdzie co roku odbywają się pokazy mody. Schody liczą 138 stopni co stawia je na pierwszym stopniu rywalizacji o najwyższe schody w Europie. Ciekawostką jest miejscowy przesąd według którego na schodach nie powinno się jeść.

U podnóża stopni znajduje się niewielka fontanna Barcaccia (krypa, łódeczka) wykonana w 1623r. przez Pietro Berniniego, ojca znanego Giovanni Lorenzo Berniniego. Fontannę zasilają wody doprowadzone akweduktem (tym samym, który zasila fontannę di Trevi). Fontanna jest pamiątką po powodzi, która miała miejsce na Boże Narodzenie w 1598 r. Wody Tybru wyrzuciły w tym miejscu łódkę.